In een oude pachtboerderij even buiten Meerle (B) is De Laro gevestigd, een waar lustoord voor beeldende kunst.
De rust van de buitenwegen, het gevoel door een historisch interessante streek te rijden, het prachtige landschap.
Het verleden is niet altijd even rustig geweest.
De Tachtigjarige Oorlog en de schermutselingen rond Hoogstraten in 1814 hebben hier enorm veel ellende gebracht en ook de pest is op verschillende momenten een afschuwelijke plaag geweest.
Het landschap is rond 1850 danig veranderd, toen rijke industriëlen uit de grote steden in Vlaanderen de hertogen van Hoogstraten uit hun financiële lijden verlosten door hun land op te kopen.
Het waren vooral de families Voortman en Jacquemijns die in deze streek grote stukken grond verwierven. Dat deden ze niet echt uit idealistische overwegingen, niet om het gebied uit zijn isolement te bevrijden of de arme bewoners werk te bezorgen. Nee, zij zagen er wel economische mogelijkheden voor zichzelf en bovendien had je meer kans om in de Belgische senaat te komen als je veel grondbelasting betaalde. De Kempische grond was onvruchtbaar en dus spotgoedkoop.
De eerlijkheid gebiedt te zeggen dat vooral Edouard Jacquemijns enorm veel heeft bijgedragen aan de ontwikkeling van de streek. Hij heeft tientallen gewone boerderijen gebouwd en ook modelboerderijen, in 1853 de steenfabriek die er nou nog is en voor zijn arbeiders woonhuizen die zo modern waren voor die tijd, dat hij er in 1867 in Parijs een Europese prijs mee gewonnen heeft. Van dit alles kom je in deze streek nog heel wat tegen. Bij de kerk in Minderhout staat het grafmonument van de familie Jacquemijns.
Op het eind van het dorp Meerle, richting Ulicoten, kun je rechtsaf de Lage Rooy in. Links aanhouden en dan krijg je een van die prachtige weggetjes die deze streek tot een lustoord maken. Rechts vooraan ligt De Laro, waar Evelyn Heylen de kunstafdeling doet en dochter Femke alle bedrijfsactiviteiten regelt, en dat zijn er heel wat. Zo'n twintig jaar geleden hebben Evelyn en haar man deze oude pachtboerderij, die door Voortman in de tweede helft van de 19e-eeuw gebouwd is, gekocht.
Zo'n vijftien jaar geleden heeft Evelyn samen met de kunstenaar Ludovicus van Eijnatte de sfeer gecreëerd die deze plek zo bijzonder maakt. De rust van dit gebied, de bomen, het oude huis en het uitzicht vanuit de galerie maken dit tot een oord waarin kunst 'gedijt'. De galerie wordt gedragen door de entourage."
De nieuwere, grote galerie is voor de wisseltentoonstellingen, de vergaderingen, teambuildingactiviteiten, allerlei culinaire mgelijkheden, enz.
Evelyn geniet van haar werk: "Het is zo heerlijk om hier te wonen en werken, mensen hier werk te laten zien waardoor ze verwonderd raken en bezield worden. Het is een soort idealisme. Natuurlijk is het belangrijk dat de kunstenaars hun werk hier verkopen, maar het plezier om me met kunst bezig te houden is voor mij het belangrijkste. Bovendien verruim ik door mijn vele internationale contacten mijn beeld op de kunstwereld."
Dochter Femke heeft de zakelijke leiding. Zij organiseert de vergaderingen, bedrijfsevenementen en recepties in de galerie: "Vergaderen en eten in de juiste ARTmosfeer!" Zij is ook degene die mij en andere liefhebbers van kunst en rust op het terras in de sfeervolle tuin van een tripel voorziet. Het is goed toeven daar!
Ik fiets nog even verder de Lage Rooy in, passeer de smalle Heerlese Loop, rijd door de bossen die bij het landgoed 'Den Rooy' horen en kom uit bij de Vondelstede, de enige modelboerderij die nog over is uit het midden van de negentiende eeuw. Ook de ijskelder die Jacquemijns erbij heeft laten bouwen, bestaat nog. Zou de stichting die Vondelstede nu beheert, hetzelfde zien als ik? Dit unieke, historische 'monument' houdt het in deze staat geen tien jaar meer vol.
Tekst: Toon van Miert
